Çin Macerası

Çinde 10. yüzyılda başlayan bir gelenek vardı. Bu geleneğe göre kız çocuklarının ayakları bandajla çok sıkı şekilde sarılıp (yada gerekirse kırılıp) ayaklarının küçük olması sağlanıyordu. Bu o günlerde eş bulabilmenin tek yoluydu.

10. yüzyılda başlayan bu gelenek 1911'de sona erdi, yani neredeyse 1000 yıl boyunca devam etti. Kız çocukları daha 4 ile 7 yaş arasındayken ayaklarının küçük kalması için ilk önce ayakları sıcak suyun içerisine sokulduktan sonra uzun süren bir masajla yumuşatılıyordu. Yumuşatma işleminden sonra ayak uzun bir bandajla ömür boyu çıkarılmamak üzere sıkıca bandajlanıyordu. Bu işlem ayağın normal boyuta gelmesini engelliyor ve zamanla baş parmak önde olmak üzere geri kalan dört parmak büyülerek ayağın altında kalıyordu. Böylece ayak ucu sivri bir üçgen şeklini alıyordu.

Bu uygulamanın neden olduğunu kangren yüzünden kız çocuklarının %10'u hayatını kaybediyordu.

Sadece temizlik amacıyla zaman zaman çıkartılan bandaj henüz küçük yaştaki kız çocukları için gerçekten çok acı verici oluyordu. Eskiden Çin'de ayağı bağlanmamış kadınların eş bulmalarına neredeyse imkansız gözüyle bakılıyordu ki, Erkekler de ayağı bağlanmamış kadınların ayakları hakkında doğanın onlara verdiği ucube bir özellik şeklinde bir düşünceye sahipti.

Bunun nedenine gelince bu konuda birkaç teori var. Teorilerden biri Çinli kadınların ayak bağı ile daha kolay kontrol edilebileceği ile ilgili. Buna göre eskiden Çinde kadının özgürlüğü babaları tarafından kontrol ediliyordu, daha sonra eşleri en son olarak da oğulları tarafından konan kurallar kadar özgürlüğe sahiptiler. Böylece kadınların acı yüzünden özgürce oradan oraya gitmesine engel olunuyordu. Bir diğer teori ise küçük ayaklı kadınların daha çekici olduğuydu. Bu konuda son teori ise ayak bağlamanın tırnak uzatma gibi bir statu sembolü olarak görüldüğü.